Blogs

Met kalfje lopen en begeleiding voor dyslexie

Luc uit Laren kwam bij mij voor dyslexiebehandeling. Hij kwam met frisse tegenzin. Lezen en spellen waren duidelijk niet zijn grootste hobby’s. Hij woonde op een boerderij. En in de zomerperiode had hij het steeds over zijn kalfje waar hij mee ging lopen. Omdat ik nog niet zo lang in de regio woonde, had ik geen idee waar het om ging. Hij legde mij uit dat hij met zijn kalfje aan het trainen was en dat dat een om een soort wedstrijd ging. Er was ook een vriendje van hem dat meedeed. En ze hadden allebei een eigen kalfje waar ze mee oefenden.

Omdat ik nog steeds niet een echt beeld had van wat met een kalfje lopen nu inhield, besloot ik maar eens te gaan kijken op de grote dag waar hij zo lang naar toe werkte. Ik was op tijd aanwezig op het evenement dat bleek te gaan om een fokveekeuring. Ik zag eerst de volwassenen die met hun koe door de ring liepen om hun koe te showen en te laten keuren.

Daarna kwamen de kinderen met hun kalfjes. Ik had Luc en zijn moeder en zusje al begroet. Luc liep van zijn ene op zijn andere been te springen en was duidelijk zenuwachtig. Hij was als derde aan de beurt. Toen hij de ring in kwam bokte zijn kalfje. Het wilde eerst niet meekomen. Gelukkig bleef Luc rustig. Na dit lastige moment liep het kalfje keurig met hem mee, een mooie ronde door de ring. Luc glom van trots.

Ik wilde natuurlijk ook de uitslag meemaken. Luc had niet de eerste prijs gewonnen, maar wel de derde, waar hij ook al hij heel blij mee was. Hij stond te stralen met zijn medaille om naast zijn kalfje dat rustig bleef staan.

Natuurlijk nam hij de medaille mee naar school om hem te laten zien. De eerst volgende les hebben we besteed aan het schrijven van een verhaal over het lopen met het kalfje. Hij zat helemaal in zijn verhaal, ook al moest ik hem wel eens helpen met formuleren. Het grootste gedeelte ging over de voorbereiding, het wennen aan het halster, het steeds maar weer rondjes lopen met het kalf en op het laatst het wassen en scheren, waar zijn vader bij hielp. En natuurlijk de wedstrijd zelf, waarbij hij zijn zenuwen vergeten was toen hij eenmaal in de ring stond. Onder tussen vroeg ik hem natuurlijk ook naar de spellingregels, wennen, waarom met dubbel n, lopen, waarom met één o en zo verder. Hij leek het deze keer niet eens zo erg te vinden en voor we het allebei in de gaten hadden was de les al weer voorbij. Hij zou thuis het laatste stukje schrijven. Er moest natuurlijk nog wel in dat hij de derde prijs gewonnen had. Het woord ‘medaille’ heb ik maar vast voor hem voorgeschreven. Nu maar kijken of gewonnen met dubbel n zou lukken.

Bootje met beelden van ruzie laten wegvaren om rust in het hoofd te krijgen

Soms hebben kinderen last van beelden van nare voorvallen, akelige gebeurtenissen of filmbeelden. Ze kunnen zich hierdoor niet goed concentreren of niet goed slapen. Tekenen van gevoelens en beelden en die tekening verscheuren, verbranden of laten wegvaren kan helpen.

Een voorbeeld hiervan zijn de beelden van Anne. Ze komt al wat langer bij mij. Haar ouders zijn gescheiden. Er is wel een omgangsregeling die best goed loopt, ook al is er nog wel eens wat onenigheid tussen ouders.

Anne heeft moeite gehad met het heen en weer gaan tussen twee huizen en met het wennen aan de nieuwe stiefzusjes bij vader. Soms kan ze het goed met hen vinden, soms zijn er ruzies en baalt ze van hen. We hebben gekeken naar wat ze mist: Haar oude huis dat zo mooi lag. Wonen op één plek. De goede momenten toen haar ouders nog samen waren. Als ze bij moeder is, mist ze haar vader en andersom.

Eigenlijk gaat het met haar de goede kant op. Op school tonen haar resultaten een stijgende lijn. Toch vertelt ze dat ze zich in de klas moeilijk kan concentreren. Ze moet steeds denken aan een ruzie tussen haar ouders toen ze nog bij elkaar waren. Ze stonden toen zij in bed lag onder haar raam te schreeuwen. Ik kan me herinneren dat ze hier in het begin over verteld heeft en wist niet dat die gebeurtenis nog zo’n impact had.

Eerst mag ze nog eens haar verhaal vertellen. Dan mag ze zeggen waar ze het voelt in haar lichaam als ze aan deze gebeurtenis denkt (in haar hoofd) en welke kleur en vorm ze aan dat gevoel geeft. Vervolgens maakt ze daar een tekening van. Op het papier tekent ze haar ouders klein in de hoek en verder verschijnen veel rode, zwarte en blauwe lijnen.

Van het papier mag ze een bootje vouwen en met het bootje gaan we naar de beek. We zoeken een plekje waar we het bootje te water kunnen laten. Het valt nog niet mee om het te laten weg varen, want het komt steeds weer naar de kant. We vinden een plek waar het bootje wat verder kunnen laten wegvaren en zien het dan langzaam weg dobberen.

Weer terug in de ruimte mag ze de plek in haar hoofd waar ze het voorval zag en voelde, gaan schoonmaken en op deze plaats iets zetten wat ze mooi of fijn vindt. Omdat ze van bloemen houdt, kiest ze een mooie bloem om daar neer te zetten. De weken erna kan ze zich beter concentreren op school en de nare beelden keren niet meer terug.

Een ander meisje heeft vaak last van nare beelden of angsten als ze een film gezien heeft, ook al is die geschikt voor haar leeftijd. Ze ziet alles erg levendig voor zich en kan dan ’s nachts niet slapen. Ik raad haar moeder aan haar de beelden te laten tekenen en de tekening dan te verscheuren of te verbranden. Ze hebben plezier in het verbranden en daarna slaapt ze goed.

Vaak werkt het goed om als kinderen iets vervelends hebben meegemaakt, of angsten hebben of nare beelden bij zich dragen van een film die ze gezien hebben, dat ze daar een tekening van maken en die verscheuren, verbranden, laten weg varen of weggooien als vliegtuigje.

  1. Het kind vertelt over de gebeurtenis, het beeld, de angst zoals het die heeft meegemaakt of voor zich ziet
  2. Het kind voelt waar het weerslag van deze gebeurtenis of angst in zijn lichaam voelt, welke kleuren en vormen het voor zich ziet. Eventueel welke geluiden en/of bewegingen erbij horen.
  3. Het kind maakt een tekening van de gebeurtenis of angst met bijbehorende beelden en kleuren en vormen van de gevoelens die opgeroepen worden.

Voor heftige gebeurtenissen en trauma’s is soms meer nodig, bijvoorbeeld EMDR of er intensiever mee bezig zijn.

Evi en haar stiefvader en -moeder en de playmobil

Evi is bij mij aangemeld voor kindertherapie en ik heb al een gesprek gehad met moeder. Ze wil graag dat ik meekijk omdat Evi na de scheiding vaak boos is, ook al gaan ouders goed met elkaar om.

Met behuild gezicht staat ze de eerste keer voor de deur samen met haar moeder en jongere zusje. Ze weet natuurlijk niet wat haar te wachten staat. In mijn werkruimte wijst haar jongere zusje meteen: Kijk Eef, playmobil. Het is maar goed dat er ook paarden bij staan, want Evi blijkt gek te zijn op paarden. Het ijs is snel gebroken en moeder en zusje kunnen met een gerust hart naar huis gaan.

Ze mag haar familie opstellen. Haar ouders zijn gescheiden en ze stelt ze dan ook een eind van elkaar op. Ze is blij met de baby van haar tante. Gelukkig heb ik wel een heel klein popje. Ook haar lievelingspaard komt erbij staan en de hond van tante en dan de poes die bij moeder woont. Het poesje, waar heb ik dat ook alweer. Bij de meisjeslego zit gelukkig nog een poesje. Als ook dat erbij staat, zijn er genoeg dieren. Oma van moederskant, die lekkere koekjes bakt, zet ze erbij en opa van vaderskant aan de andere kant. Dan zet ze een poppetje neer voor de vriend van moeder, helemaal aan de buitenkant. Als ze over hem begint, kijkt ze eerst boos. Hoe zit het met de vriend van je moeder?’ vraag ik. Hortend komt het eruit: ‘Hij is heus wel aardig hoor,’ ze begint te snikken, ‘maar hij is er bijna altijd, dat vind ik niet leuk.’ Haar tranen wegvegend vervolgt ze: ‘Hij bemoeit zich teveel met mij.’ We gaan even verder over wat het bemoeien voor haar inhoudt. Even later: ‘En dan Wies.’ Evi wordt rood en kijkt naar de grond. ‘Wie is Wies?’, vraag ik voorzichtig. Ze blijkt de dochter te zijn van vaders vriendin. ‘Ik vind haar stom,’ zegt Evi zachtjes, ‘een aanstelster, bah, ik vind haar niet leuk.’

Fijn voor haar om haar hart te kunnen luchten. Met moeder bespreek ik ‘het bemoeien van stiefvader’. Vaak is het beter als de niet-ouder zich wat meer op de achtergrond houdt en de echte ouder vooral de regels aangeeft.

Ook is het goed dat moeder ruimte maakt om genoeg tijd met haar dochter(s) alleen te door te brengen. Of het nu gaat om koekjes bakken, knutselen, een uitstapje maken, als ze maar het gevoel krijgen dat ze hun moeder ook nog vaak genoeg voor zichzelf hebben.

Voor vader geldt ook dat het aan te raden is om niet alle tijd samen met zijn vriendin en haar kinderen met zijn dochters door te brengen, maar ook regelmatig wat apart met zijn eigen dochters te ondernemen.

Zie je dat je kind niet lekker in z’n vel zit na een je scheiding, teruggetrokken gedrag vertoont of snel boos is, ik kijk graag met je mee. Neem vrijblijvend contact op.